تربيت در امر بهائي جزء فرائض ديني است. به قصد تهذيب و تزئين نيامده است و اقدام به آن را در اختيار اشخاص ننهاده‌اند. كسي نمي‌تواند از آن سرباز زند. حكمي است كه در كتاب آن را واجب دانسته اند و تكليفي است كه بر دوش مردم نهاده‌اند. كساني كه به تربيت نپردازند يا از آن شانه خالي كنند و از انجام امري كه بر آنان فرض است سرباز زنند مسئول هستند. اما اگر ( علی الخصوص پدر و مادر ) به حكم ايمان عمل كنند و در پرورش فرزندان كوتاهي ننمايند عنايت و رحمت خداوند را شامل حال خود نموده‌اند. این رحمت و فيض الهي مي‌تواند شامل حال هركسي بدون توجه به خصائص ايماني، نژادي و انساني او شود. اما چگونه؟ چگونه هركسي می تواند عنايت و رحمت الهي را شامل حال خود كند؟ فقط كافي است نه تنها فرزند خود بلکه هر فرزند ديگري را تربيت كند و در رشد و نمو همه جانبه او در جهت مقصد و هدفي كه مظهر امرالهي معين فرموده بكوشد. اين امر واجب به هر صورت بايد انجام گيرد و هيچ كودكي نبايد از نعمت تربيت محروم ماند. حضرت عبدالبهاء اهميت خاصي را به جهت تربيت و تعليم نورسيدگان قائل بودند و بر اين امر مهم كل را تشويق مي‌نمودند.